Nöbetçi Eczaneler
Psikolog Fatih Reşit Civelekoğlu’nun sosyal medyada havalı tüfek tanıtımı yaptığı ve çocuklara silah kullanımının öğretilmesi gerektiğini savunduğu videoyu ben de izledim. Açıkçası, söz konusu görüntülerin erişim engeli getirilecek kadar ağır bir içerik olduğunu hiç düşünmedim.
Yanlış anlaşılmasın! Çocukların silaha özendirilmesini savunmuyorum. Ancak ortada çok daha büyük, çok daha tehlikeli ve yıllardır görmezden gelinen sorunlar varken, bütün hassasiyetin bir psikoloğun sosyal medya videosuna yöneltilmesini anlamakta güçlük çekiyorum.
Sayın Bakan, o videodan önce sosyal medyada ve televizyon kanallarında neler var neler!
Her gün şiddetin, silahlı çatışmaların, mafya hesaplaşmalarının, aile içi kavgaların ve insan onurunu ayaklar altına alan görüntülerin yayımlandığı ekranlar ortadayken, çocukları koruma hassasiyetiniz neden yalnızca belirli içeriklerde kendisini gösteriyor?
Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı, psikolog Fatih Reşit Civelekoğlu’nun havalı tüfek tanıtımı yaptığı, çocukları silah kullanımına özendirdiği ve indirimli silah alımına yönlendirdiği gerekçesiyle ilgili sosyal medya paylaşımına erişim engeli getirilmesini sağladı.
Bakanlık, kararın gerekçesini çocukların fiziksel ve psikososyal gelişimini korumak ve şiddeti normalleştiren içeriklerle mücadele etmek olarak açıkladı.
Peki, Sayın Bakan!
Çocukları korumak yalnızca bir sosyal medya videosuna erişim engeli getirmekle mi mümkün?
Madem çocuklarımızın ruh sağlığı, ahlaki gelişimi ve geleceği konusunda bu kadar hassassınız, o halde gelin önce televizyon ekranlarına, gündüz kuşağı programlarına, devlet televizyonuna ve çocuklarımızın yaşadığı sokaklara birlikte bakalım!
TELEVİZYONLARDA SİLAH SERBEST, SOSYAL MEDYADA HAVALI TÜFEK YASAK!
Her akşam milyonlarca insanın evine giren televizyon dizilerinde silahlar konuşuyor, insanlar birbirini öldürüyor, mafya hesaplaşmaları kahramanlık gibi sunuluyor.
Silah çeken güçlü, tehdit eden cesur, adam öldüren kahraman olarak gösteriliyor.
Çocuklarımız bu görüntülerle büyüyor. Şiddetin sıradanlaştırıldığı, silahın güç sembolüne dönüştürüldüğü bir yayıncılık anlayışı neredeyse hayatımızın parçası haline gelmiş durumda.
Bir psikoloğun elindeki havalı tüfek çocukların gelişimi açısından tehlikeliyse, televizyon ekranlarında her akşam sergilenen silahlı çatışmalar, infaz sahneleri ve mafya hesaplaşmaları neden aynı kararlılıkla sorgulanmıyor?
Bu dizilerin yapımcılarına, yayıncılarına ve denetiminden sorumlu kurumlara yönelik nasıl bir mücadele yürütülüyor?
Bir kişinin videosuna erişim engeli getirmek kolay! Peki, milyonların izlediği şiddet endüstrisine karşı aynı kararlılığı göstermek neden bu kadar zor?
Çocukları koruma politikası, birkaç sosyal medya paylaşımını yasaklayıp televizyon ekranlarındaki şiddeti görmezden gelmekten ibaret olamaz.
GÜNDÜZ KUŞAĞINDA AİLE MAHREMİYETİ REYTİNGE KURBAN EDİLİYOR!
Sayın Bakan, televizyonların gündüz kuşağındaki programları hiç izliyor musunuz?
Aldatma, ihanet, aile içi kavgalar, özel hayatın teşhiri, karşılıklı hakaretler ve insan onurunu zedeleyen tartışmalar saatlerce ekranlarda sergileniyor.
Aile mahremiyeti milyonların önünde tartışma malzemesine dönüştürülüyor. İnsanların acıları, çaresizlikleri ve özel hayatları reyting uğruna tüketiliyor.
Bazı eğlence programlarında ise kadın bedeni üzerinden izleyici çekilmeye çalışılıyor. Genç kızların önüne güzelliği yalnızca fiziksel görünüşe indirgeyen, gösterişi ve teşhiri başarı gibi sunan bir anlayış konuluyor.
Elbette kimsenin kıyafetine, yaşam tarzına veya kişisel tercihlerine müdahale edilmesini savunmuyorum. Ancak kadın bedeninin ticari bir reyting aracına dönüştürülmesini de sorgulamak gerekiyor.
Aile değerlerinden söz eden bir Bakanlığın, aile mahremiyetinin televizyon ekranlarında pazarlanmasına karşı da aynı duyarlılığı göstermesi gerekmez mi?
Çocukların psikolojisi yalnızca silah görüntülerinden mi etkileniyor? Şiddet, aşağılanma, zorbalık ve insan onurunun hiçe sayıldığı yayınların çocuklar üzerindeki etkisini kim sorgulayacak?
SAYIN BAKAN, TRT EKRANLARINA DA BİR BAKIN!
Gelelim devletin televizyonu TRT’ye!
TRT’de yayınlanan tarihî dizilerde kılıçlar çekiliyor, oklar atılıyor, silahlar kullanılıyor, savaş ve çatışma sahneleri ekranlara taşınıyor.
Elbette tarih anlatılacak, geçmişimiz öğretilecek. Buna kimsenin itirazı olamaz.
Ancak çocukların gördükleri görüntülerden etkilenmesi ve şiddeti taklit etmesi konusunda bu kadar hassas davranılıyorsa, devlet televizyonundaki yayınların da aynı bilimsel ölçütlerle değerlendirilmesi gerekmez mi?
Tarihî savaş sahneleriyle çocuklara doğrudan silah kullanmayı tavsiye etmenin aynı şey olmadığını biliyoruz. Fakat çocukların gelişimi açısından ortaya çıkabilecek etkileri değerlendirmek söz konusu olduğunda yayın kuruluşları arasında ayrıcalık yapılamaz.
Özel televizyonlara başka, TRT’ye başka, sosyal medyadaki bir psikoloğa bambaşka ölçütler uygulanıyormuş görüntüsü vermek, çocukları koruma politikasına duyulan güveni zedeler.
Sayın Bakan, mesele gerçekten çocukların korunmasıysa, hassasiyetiniz yayın kuruluşunun adına veya içeriği hazırlayan kişinin kimliğine göre değişmemelidir.
ÇOCUKLARIN GÜVENLE OYNAYACAĞI SOKAKLAR NEREDE?
Asıl konuşmamız gereken meseleye gelelim!
Bugün Türkiye’de çocuklarımızın güvenle oynayabileceği kaç sokak kaldı?
Kaç anne baba çocuğunu parka gönderirken endişe duymuyor?
Uyuşturucu tehlikesi, akran zorbalığı, sokak şiddeti, çocuk istismarı, yoksulluk ve ekonomik sıkıntılar ailelerin hayatını derinden etkiliyor.
Çocuklarımızın yalnızca zararlı görüntülerden değil, gerçek hayattaki tehlikelerden de korunmaya ihtiyacı var.
Bir çocuğun güvenli bir mahallede büyümesi, nitelikli eğitim alması, spor yapabilmesi, kültürel faaliyetlere katılabilmesi ve geleceğe umutla bakabilmesi en temel hakları arasındadır.
Peki, bu hakların ne kadarını sağlayabiliyoruz?
Uyuşturucu tehlikesiyle karşı karşıya kalan gençler, ekonomik sıkıntılar nedeniyle eğitimden uzaklaşan çocuklar, şiddete ve istismara maruz kalan küçükler için yeterli koruma sağlanabiliyor mu?
Sayın Bakan, çocukların elinden silahı almak istiyorsanız önce onları şiddete, suça ve çaresizliğe sürükleyen koşullarla mücadele edin!
Çünkü çocukları korumak yalnızca ekranlardan görüntü kaldırmak değildir. Onların güven içinde yaşayabilecekleri bir toplum oluşturmaktır.
BİR VİDEOYA GÖSTERİLEN HASSASİYET, MİLYONLARCA ÇOCUĞUN GELECEĞİNE DE GÖSTERİLMELİ!
Fatih Reşit Civelekoğlu’nun ifadeleri elbette tartışılabilir, eleştirilebilir. Özellikle psikoloji alanında çalışan kişilerin çocuklar üzerindeki etkilerini dikkate alarak konuşmaları beklenir.
Ancak burada asıl sorguladığım konu, Bakanlığın bir sosyal medya paylaşımına gösterdiği hassasiyetin neden çocukların karşı karşıya bulunduğu diğer sorunlarda da aynı güçte hissedilmediğidir.
Bir videoya erişim engeli getirmek, kamuoyuna güçlü bir müdahale görüntüsü verebilir.
Fakat çocukların geleceğini korumak, bundan çok daha büyük bir sorumluluk gerektirir.
Çocukların karşılaştığı tehlikeler yalnızca telefon ekranlarında değil; okullarda, mahallelerde, sokaklarda ve kimi zaman kendi evlerinin içinde yaşanıyor.
Üstelik çocukları koruma görevi yalnızca Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’nın değil, eğitimden güvenliğe, yayıncılık denetiminden sosyal politikalara kadar bütün kamu kurumlarının ortak sorumluluğudur.
Bu nedenle kamuoyunun önüne yalnızca yasaklama kararlarıyla değil, somut sonuçlarla çıkılması gerekiyor.
Kaç çocuk şiddetten kurtarıldı?
Kaç çocuk güvenli sosyal alanlara kavuşturuldu?
Kaç aileye kalıcı destek sağlandı?
Çocukları zararlı içeriklerden korumak amacıyla televizyon yayınlarında hangi etkili önlemler alındı?
Toplumun duymak istediği yalnızca hangi videonun yasaklandığı değil, çocukların hayatını iyileştirmek için nelerin başarıldığıdır!
SAYIN BAKAN, ÇOCUKLARI KORUMAK İÇİN ÖNCE SORUNLARIN KÖKÜNE İNİN!
Bir videoyu kaldırırsınız, ertesi gün başka bir video ortaya çıkar.
Bir paylaşımı engellersiniz, başka bir platformda yüzlercesi yayımlanır.
Yasaklar tek başına çocukların geleceğini güvence altına alamaz.
Çocukların şiddeti normal görmediği, silahı güç sembolü saymadığı, kadınların yalnızca fiziksel görünüşleriyle değerlendirilmediği, ailelerin huzur içinde yaşadığı bir toplum oluşturmak zorundayız.
Bunun yolu eğitimden, etkili denetimden, sosyal politikalardan ve devletin bütün kurumlarının sorumluluklarını eksiksiz yerine getirmesinden geçer.
Sayın Bakan!
Çocukları silaha özendiren kim varsa, hangi görüşten ve hangi çevreden olursa olsun, hukuk çerçevesinde gereğini yapın.
Ancak aynı kararlılığı televizyon ekranlarındaki şiddete, çocukların istismar edilmesine, uyuşturucu tehlikesine, akran zorbalığına ve çocuk yoksulluğuna karşı da gösterin.
Çocukların korunması konusunda siyasi tercihlere, yayın kuruluşlarının kimliğine veya kişilerin toplumdaki konumuna göre farklı hassasiyetler sergilenmemelidir.
Biz çocukların silaha özendirilmesini savunmuyoruz. Biz, çocukları koruma sorumluluğunun yalnızca bir sosyal medya videosuyla sınırlı kalmasına itiraz ediyoruz!
Ve son olarak Sayın Bakan’a bir kez daha sesleniyorum:
Bir çocuğun elindeki telefonu denetlemek kadar, o çocuğun yaşadığı sokağı güvenli hale getirmek de devletin sorumluluğudur.
Televizyondaki şiddet sahnelerini sorgulamak kadar, gerçek hayatta şiddete maruz kalan çocuklara sahip çıkmak da devletin görevidir.
SAYIN BAKAN, ÇOCUKLARI GERÇEKTEN KORUMAK İSTİYORSANIZ ÖNCE ONLARA GÜVENLİ BİR SOKAK, HUZURLU BİR EV, NİTELİKLİ BİR EĞİTİM VE ŞİDDETSİZ BİR GELECEK SUNUN!
Çünkü çocukların geleceği yalnızca yasaklarla değil; adaletle, eğitimle, güvenlikle ve tutarlı devlet politikalarıyla korunur.
YORUMLAR